زیر نور چراغ | دیالوگ، شعر، برشی از کتاب و...

متفاوت بودن هم عالمی دارد. هم خوشحال می‌شوی که مانند بقیه نیستی و هم ناراحت.

🖋️هوشیرا

آمدم یک بار برای همیشه از آدم‌ها ناامید شوم، ولی تو با سهیم شدن اندک گرمایت، پشیمانم کردی. 

🖋️هوشیرا

حس می‌کنم... نه. راستش دیگر چیزی حس نمی‌کنم. برای «حس کردن» زیادی شکسته‌ام.

🖋️هوشیرا

وقتی مُردم نگویید رفتنی بود. فقط بگویید «ماندنی» نبود...

🖋️هوشیرا

قول داده بودی تا دنیا دنیاست، دستانم را گرم کنی. زمستان تمام شد و دستانم هنوز یخ زده‌اند. کی برمی‌گردی؟

اصلاً.... برمی‌گردی؟

🖋️هوشیرا

دلم می‌خواهد دوباره بچه شوم. 

مهمان هر که بود، با خیال راحت روی فرش‌های قرمز قدیمی دراز بکشم. 

هر وقت غمگین شدم، گریه کنم و هر وقت خوشحال بودم، بلند بخندم.

دلم می‌خواهد موقع ترس به پدرم پناه ببرم و هر وقت کسی اذیتم کرد، مادرم را خبر کنم.

در کوچه‌های محله، با برادرم و دوستانش فوتبال بازی کنم و با دخترها خاله‌بازی.

دلم می‌خواهد با هر که می‌خواهم قهر کنم و بعد دوباره با یک عذرخواهی، آشتی کنم.

دلم می‌خواهد نگرانی‌هایم در تمام شدن خوراکی‌ها و سرزنش‌های بزرگترها خلاصه شود.

دلم می‌خواهد دوباره بچه شوم ولی این بار، دیگر بزرگ نشوم.

🖋️هوشیرا

حس می‌کنم یک‌جا در ابتدای تاریخ اشتباه شده. امکان ندارد لوسیفر تنها فرشته‌ی سقوط کرده باشد. که اگر بود، پس ماجرای این لبخند‌های فرشته‌وار و قلب شیطانی‌ات چیست؟

🖋️هوشیرا

امروز تمام نگرانی‌هایم را نوشته و آتش زدم. دورش دویدم، از رویش پریدم و در سکوت بیابان، به تماشایش نشستم. شاید فقط معنای استعاری داشت، اما عجیب دلم را خنک کرد.

🖋️هوشیرا

چهارشنبه سوری امنی داشته باشین💙

لب رود می‌روم تا زنده کنم خاطره را

اما چه کنم این تلخی بی‌پایان را

آسمان دلم سحابی‌است و بی‌نور

خدایا چه کنم این سپهر بی‌تابان را

🖋️هوشیرا

می‌گویند فاصله‌ی میان انگشتان برای این است که روزی، جایی، با انگشتان شخص دیگری پر شود. حال که نیستی، تکلیف انگشتان من چیست؟

🖋️هوشیرا