زیر نور چراغ | دیالوگ، شعر، برشی از کتاب و...

ترس دو معنی دارد. یا همه چیز را فراموش کن و فرار کن، یا با همه چیز رو به رو شو و برخیز. انتخاب با توست.

🖋️ناشناس

به آدم‌ها اعتماد نکنید. آن‌ها به هوای بارانی هم می‌گویند خراب.

🖋️ناشناس

فیلم دیدن عجیب است. می‌خواهی با تماشای فیلم لحظه‌ای از دنیای واقعی دور شوی، ولی در لحظه به لحظه‌اش دنبال اثری از واقعیت می‌گردی. آخر هم اگر انتظاراتت را برآورده نکرد، می‌گویی: «خیلی دور از ذهن بود. چه فیلم مزخرفی.»

🖋️هوشیرا

همیشه کمی «حقیقت» در هر «شوخی کردم»،
کمی «دانستن» در هر «نمی‌دونم»،
کمی «اهمیت دادن» در هر «برام مهم نیست»
و کمی «درد» در هر «خوبم» وجود دارد.

🖋️ناشناس

ـ لبخندها واگیردارن.

+ نگران نباش. خیلی وقته واکسینه شدم.

🖋️ناشناس

«برای فروش: کفش کودک، هرگز پوشیده نشده.»

🖋️ارنست همینگوی 

- می‌تونم بازم باهات حرف بزنم؟

+ البته. هر وقت که بخوای.

- پیشم می‌مونی؟

+ تا هر وقت که بخوای.

- اسمت چیه؟

+ وجدان.

🖋️هوشیرا

از خودم بدم می‌آید که از علایقم می‌ترسم.

عاشق اسب سواری‌ام، ولی از افتادن می‌ترسم.

عاشق نقاشی‌ام، ولی از نتیجه‌ی ترسیم‌هایم می‌ترسم.

عاشق آدم‌هام، ولی از وابستگی و اعتماد به آن‌ها می‌ترسم.

🖋️هوشیرا

یک زمانی به شدت دلم می‌خواست رفتگر شوم. شاید دلیلش احترام زیادی بود که پدر و مادرم نسبت به رفتگرهای محله نشان می‌دادند. اگر زمستان بود، چای گرم دم می‌کرد و با کمی نقل و قند برای رفتگرها می‌برد. اگر تابستان بود، کمی شربت آلبالوی خنک آماده می‌کرد و به ما می‌داد تا برایشان ببریم.

پدرم همیشه می‌گفت همان اندک تمیزی شهر را مدیون تلاش شبانه‌روزی همین افرادیم. رفتگرها درست مانند بهار، جان تازه‌ای به شهر می‌بخشند.

من هم که عاشق بهار و عید نوروز بودم، ناخودآگاه شغل رویایی‌ام شده بود رفتگری.

چون در فرهنگ لغت من، «رفتگر یعنی بهار».

🖋️هوشیرا

امشب  یکی را اشتباه گرفته و عید را تبریک گفتیم. نزدیک که شدیم تازه متوجه اشتباه‌مان شدیم. ولی او به رویمان نیاورد و فقط با یک لبخند، عید را تبریک گفت. حس عجیبی داشت. انگار بی هیچ قید و شرطی فقط یک گوشه از شادی را به اشتراک گذاشتیم.

🖋️هوشیرا